Die gekkeparadys van "alles sal regkom"

As jy dink die diskriminasie gaan binnekort tot ʼn einde kom, leef jy in ʼn gekkeparadys.

Die groep “progressiewe” Afrikaners wat iewers verlede week met die Amerikaanse ambassadeur veragder het, het aan hom verduidelik dat hulle eerstens Suid-Afrikaners is, en deel van die gemeenskap wat deur misdaad, ongelykheid en ander vraagstukke gekonfronteer word.

Dit is nie soos ek die situasie sien nie. Vir my is die groot verskil dat ek deel is van ʼn klein demografiese groep tussen die 62 miljoen mense wat uitgesonder word vir benadeling en diskriminasie; op beide rasse, - sowel as kulturele grondslae. Daar is meer as honderd-en-veertig individuele wette in hierdie land wat die staat en gemeenskap wetlike verplig om teen my te diskrimineer.

Solank jy gelykheid en gelykberegtiging ervaar, kan jy altyd argumenteer dat ons moet saamwerk om ons probleme te oorkom, dat ons almal op gelyke basis getref en benadeel word deur omstandighede. Indien daar egter deur wetgewende meganismes hiërargiese in die gemeenskap geskep word, wat jou heel onder aan die prioriteitslys plaas, en selfs kategoriseer as “verdienstelik om te benadeel”, word jy outomaties gebrandmerk as “nie deel van die 62 miljoen “ander” nie". Dit maak nie net ʼn verskil nie; dit maak AL die verskil.

Ek is ʼn Afrikaner. My voorgeslagte het hulself, as deel van die Franse Hugenote, in 1688 aan die Kaap gevestig. Hulle was setlaars. Enige onregte wat hulle egter teen Swart Afrikane gepleeg het, oor die meer as 300 jaar wat sedertdien verloop het, was nie my skuld nie; ek het geen aandeel daaraan gehad nie. Ek word egter vandag soos ʼn krimineel behandel in die land waarin ek gebore is, die enigste wat ek ooit as tuiste geken het, oor iets wat voorsate skynbaar deur die eeue gepleeg het, sonder enige skuld aan my kant. Dit is suiwer rasse – en kulturele diskriminasie. Suiwer rassisme.

Ek stel nie belang in enige voorkeurbehandeling oor my ras of kultuur nie, maar ek dring aan op gelyke behandeling. Gelyk beregtiging beteken dat ek net soveel kans en geleentheid het om vir ʼn posisie in die staatsdiens in aanmerking te kom; op grond van my kennis, kwalifikasies en vermoëns. Dit beteken dat ek, as landsbu8rger met gelyke regte, my eie besigheid kan begin, sonder die alewige dreigement van lisensie weerhouding en honderde ander meganismes van diskriminasie indien ek nie die kaders verryk nie. Dit beteken dat ek my eie besigheid kan bedryf, sonder om voorgesê te word oor wie ek moet aanstel of bevorder, of van wie ek mag aankoop of nie.

Wat is die argument dat die voormalig Nasionale Party tussen die jare 1948 en 1990 dieselfde vir Afrikaners gedoen het? Ek het my professionele loopbaan in 1994 begin; vir feitlike hierdie hele tydperk was ek ʼn kind en tiener. Ek het nooit teen enigiemand gediskrimineer nie; ek het nooit enige aanstelling gekry, of bevordering, omdat ek ʼn Afrikaner is nie. Ek kan nie aanspreeklik gehou word vir iets wat iemand anders, ʼn geslag voor myne, gedoen het nie.

Hou in gedagte dat daar in 1994 vertel was dat ons ʼn skikking met die ANC en ander vryheidsvegters bereik het, wat sou beteken dat daar nie teen ons gediskrimineer sou word nie. Ons was geensins “verslaan: nie, nie eens naastenby nie. Maar nou-ja, die mense wat hierdie beloftes gemaak het, was Roelf Meyer, Leon Wessels en kie. Met so ʼn boel bymekaar, gretig en gereed om in die sagte omarmende knusheid van die ANC kader te val, kon jy seker niks ander verwag het nie.

Buitendien, die sogenaamde “regstelling” waaraan ek blootgestel was, was geensins die oordra van “my” geleenthede na “voorheen benadeeldes” nie; dit was die kriminele aanstelling van ongekwalifiseerde en totaal onbevoegde kamerade, wat aanleiding gegee het tot die algehele verval van die land op alle vlakke, en in alle gebiede. Dit was die skaamtelose verryking van die alreeds bevoordeeldes onder die naam van Swart Ekonomiese Bemagtiging en “staatstenders.” Die meerderheid Swart mense is steeds arm; nie as gevolg van my nie, maar as gevolg van die bevoordeeldes van “Swart Ekonomiese Bemagtiging” en “Gelyke Indiensneming.”

My mense word ook nou in massas, en teen ʼn geweldige versnelde pas, verarm, onder die aandrang van blatante en growwe rassediskriminasie, gelegitimeer onder die vaandel van “regstelling” en “Transformasie.” Die geleenthede en bronne wat in die proses beskikbaar kom, word nie aan die meerderheid Swart Suid-Afrikaners aangebied nie, maar slegs, en elusief, aan die grypende, bevoordeelde kaders en kamerade, aan die tenderpreneurs. En, omdat hulle so flagrant arrogant en totaal onbevoeg is, vernietig hulle waarde op enorme skaal.

Daar word nie teen my gediskrimineer ten einder Swart Afrikane te bevoordeel nie, maar om ʼn klein groepie staaskapers en gierige grypenaars te verryk en te beskut teen die gevolge van hulle misdade. Die land verval, en daar word links-en-regs gesteel. Alles word regverdig in die naam van “kolnialisme en apartheid.”

As jy van mening is dat dit binnekort sal beter gaan, leef jy in ʼn droomwêreld.

Alles word vernietig.

Dit is ʼn kwessie van tyd voordat grootskaalse grondgrype gaan realiseer. Die gees en gesindheid in regerende kringe in Suid-Afrika rondom die aangeleentheid is toenemend fundamentalisties en militant. Dit is nie net die MKP en EFF wie se uitsprake dui op ʼn naderende ramp nie, maar ook die van die linkse faksie in die ANC. Nie net dit nie, maar die DA se mening oor nasionalisering sonder vergoeding is “genuanseer”, en kom baie beslis nie neer op eenvoudige en reguit verwerping nie. Dit was ʼn DA minister wat agter onlangse intensivering van sogenaamde “transformasie wetgewing” in die landbousektor sit.

Dit gaan ook nie net oor grond nie. Die verskuilde taal agter toenemende uitsprake rondom “ruimtelike beplanning” in stede en dorpe is duidelik: Middelklas woongebiede moet geïntegreer word met lae-koste behuising. Dit sal eiendomswaarde vernietig, deels omdat dit misdaad gaan invoer, op veel groter skaal was wat alreeds ʼn misdaagplaag is.

Die kulturele marginalisering van die Afrikaner se taal en kultuur word toenemend verskerp. Die Bela wet se vernaamste doel is om van Afrikaans in die onderwysstelsel ontslae te raak. Dit is ʼn DA minister wat die implementering van hierdie wetgewing dryf.

Kyk, jy weet dat jy in ʼn geweldige netelige posisie verkeer wanneer iemand soos Cyril Ramaphosa as “gematig” voorgehou word, en die alternatiewe werklik nog erger is. Ramaphosa is vernietigend en openlik rassisties in sy uitsprake, maar hy is steeds beter as Panyaza Lesufi en Paul Mashatele. Waar dit Afrikaners? Die Antwoord is: In ʼn onbenydenswaardige possie, wat as sulks geïdentifiseer en erken moet word.

Die regering het ʼn geweldige woede en argwaan ontwikkel oor Trump se uitsprake en optrede oor rasse-diskriminasie in Suid-Afrika. Ramaphosa se identiteit was sterk gevestig in sy persepie van homself as ʼn internasionale staatsman, iemand wat ver bo sy land se werklike gewig in die wêreld speel. Trump het hierdie “werklikheid” vernietig; nie net deur die ANC se persepsie van ditself sedert 1994 as ʼn morele gesag wêreldwyd te bevraagteken, op grond van die land se rasse-beleid nie, maar ook deur die land, vir alle praktiese doeleindes, uit die G20 te skop.

In die middel van al hierdie verwikkelinge het die Afrikaner gestaan, insluitend Afrikaner- gebaseerde burgerregte organisasies wat internasionale skakeling met invloedryke groepe in die VSA gehad het oor die diskriminasie in die land, sowel as die sluimerende strydbyl oor plaasaanvalle. In die media het Afrikaners met ongekende openlikheid verset uitgespreek teen die rasse diskriminasie wat teen hulle gepleeg word, en die verval teweeggebring deur meer as dertig jaar van korrupsie en wanbestuur deur die ANC regering.

Dit het geweldige woede in die regering en ander sogenaamde “progressiewe” faksies in die politiek veroorsaak. Daar is geen aanduiding dat die situasie in die afsienbare toekoms gaan verbeter nie. Die wetgewende raamwerk vir grootskaalse onteiening van Afrikaners is in plek. Die uitsprake van senior ANC ministers, insluitend Ramaphosa, is toenemend antagonisties teenoor Afrikaners. Die DA swaai al meer na links, en ondersteunde van transformasie, want die party se leierskap het besluit om te agiteer vir ondersteuning vanuit Swart gemeenskappe, en (in die proses) die risiko te aanvaar dat hulle tradisionele Afrikaner ondersteuners mag verloor.

Volgens tendense afleibaar uit onlangse meningsopnames, is ongeveer die helfte van Afrikaners bereid om die flagrante rassediskriminasie te aanvaar, as noodsaaklik vir “transformasie”. Dit is waarskynlik feitlik uitsluitend diegene wat gevestigde belange in die land het, soos omvangryke bates of posisies verbonde aan die diskriminerende stelsel in die land.

Die ander helfte is toenemend geneig tot verset teen die diskriminasie. Dit is meestal diegene wat al die skerp kant van die diskriminasie in die land aan die lyf gevoel het.

Dit is bloot ʼn kwessie van tyd voordat meer as 90% van Afrikaners hulself in die tweede kategorie sal bevind. Moenie bloot my mening hieroor aanvaar (of glo) nie. Gaan sit gerus, lys die tendense van diskriminerende wetgewing, sowel as die beleid wat eiendomsregte in gevaar stel, soos dit oor die jare neerslag gevind en geïntensiveer is.

Aan die teensy, lys die tendense wat daarop dui dat ons afstuur op ʼn positiewe uitkoms.

Nou, vergelyk die twee lyste.

Daar is slegs een kategorie van Afrikaners wat uitgesluit kan voel van hierdie tendens, en dit is die klein groepie wat deel is van die stelsel van “transformasie” (en inderdaad voordeel daaruit trek). (Proximity to power. Daar is baie rolspelers buite die sigbare leierskap van die bende wat net soveel, en selfs veel meer mag het as die sigbare gesigte daarvan, soos Cat Matlala, Hangwani Morgan Maumela, en [tot sy geheimsinnige dood in ‘n motorongeluk, Gavin Watson).

Daar is Afrikaners in hierdie groepering (kategorie), maar moet uself nie sommer op oorvereenvoudig wyse in die kategorie plaas nie. Onthou, die kamerade gee nie ʼn bloue duit om vir ervaring of bekwaamheid nie (om die waarheid te sê, is dit meestal, en toenemend, ʼn bedreiging vir hulle). Hulle glo baie sterk in die sê-ding: “Niemand is onvervangbaar nie.”

Daar is slegs een vereiste wat u in hierdie kategorie kan plaas, en dit is bewese lojaliteit aan die dominante diktators in die regerende oligargie. Selfs dan, hou maar altyd in die agterkop in gedagte dat bekwame diktators nooit permanente lojaliteite vestig nie; mense is vir hulle nuttig so lank as wat hulle nuttig en voordelig is. Die oomblik wat hulle te veel aandag trek, word hulle ʼn bedreiging, en uitgeskop. As jy eers binne was, en dan uit, het jy enorme probleme, Kameraad!